• Բնութագրի՛ր Սաադիին՝ օգտագործելով պոեմում ստեղծված պատկերները։

 

  • Նկարագրի՛ր և բնութագրի՛ր Նազիաթին։
  • Դո՛ւրս գրիր բնության պատկերները, ո՞րն է նրանց անհրաժեշտությունը։

Երկնքի երփնավառ պարտեզների միջից դուրս բխեց արեգակը, և հուրհրացին ամեն
թերթ ու փերթ, ամեն բար ու գուղձ, որովհետև գիշերը ադամանդի փոշի էր շաղ տրվել
բոլոր նրանց վրա։

Այս պատկերը պատմում է, թե ինչպես է ծագել բնությունը:

  • Ստեղծագործության ո՞ր դրվագն է ամենագեղեցիկը, գունեղը, հուզիչը, ամենաանսպասելին։

Եվ ապա Սաադին հոգու խորին հատակից նայեց մեկ՝ իր շուրջը բռնկած հեքիաթ-
աշխարհին, մեկ՝ իր առջևը՝ լուսաժպտուն հրաշք-աղջկան, և զգաց տաք արցունքի մի
կաթիլ իր հին սրտի մեջ, և բռնելով աղջկա փոքրիկ ձեռքը, համբուրեց ու դրեց լացող սրտի
վրա՝ ասելով.
— Քո շուշան մատներով գրի՛ր «Գյուլստան»–իս հետին էջի վրա իմ այս վերջին
խոսքերը.

  • Ստեղծագործության վերջին նախադասությունը բացատրի՛ր։ Ո՞րն է պոեմի ասելիքը։

Կյանքը շատ կարճ է իրականում: Մենք ծնվում ենք ակամա՝ դա ճիշտ է, իսկ կյանքի ընթացքում ցանկանում ենք և տեսնում ենք տարբեր զարմանահրաշ բանցեր և ապրում զարմացած ու հիացած: Հանկարծ մարդը մահանում է և չի հասցնում տեսնել կյանքի մյուս բարիքներ ու կարոտում է կյանքը:

 

Advertisements