В давние времена был в Армении царь по имени Арам. Случилось так, что
он попал в плен к ассирийскому царю Иосору. Победитель поставил условие:
десять дней ты останешься голодным. На одиннадцатый день будешь состя­заться со мной в стрельбе из лука – если победишь, отпущу тебя невредимым.
На следующий день Арам потребовал, чтобы из армянской армии принесли
его самый красивый панцирь.
Ассирийские гонцы заспешили в путь. Армяне тут же догадались, что их
царь на что-то намекает, и, чтобы выиграть время и подумать, задержали гон­
цов на всю ночь. На рассвете ассирийцы помчались в обратную дорогу и подали
царю Араму панцирь. Они не знали, что в броне спрятан тонкий-претонкий хлеб
– лаваш. Да и никто в те времена не слышал о лаваше. Взял Арам панцирь, а
потом вдруг заявил, что не этот самый красивый. Вновь послали гонцов, и те
принесли новый панцирь. Но и этот не понравился Араму. И гонцы каждый день
до истечения срока покрывали ту же дорогу и каждый раз приносили Араму
лаваш. На одиннадцатый день Арам и Носор вышли на стрельбище. Носор был
уверен, что Арам, оставшись без хлеба, пал духом и силами, утерял меткость
глаза. Но Арам вышел победителем в состязании и с честью возвратился в свою
страну. Армянский лаваш спас его.

 

Հին ժամանակներում Հայաստանում կար Արամ անունով թագավոր: Այնպես պատահեց, որ նա գերի ընկավ ասորական թագավոր Իոսորին: Հաղթողը պայման դրեց. տաս օր մնում ես առանց հացի: 11-րդ օրը ինձ հետ կմրցես նետաձգությամբ, եթե հաղթես քեզ անվնաս բաց կթողնեմ: Հաջորդ օրը Արամը պահանջեց, որ հայկական բանակից բերեն իր ամենագեղեցիկ վահանը: Ասորական սուրհանդակները շտապեցին ճանապարհ ընկնել: Հայերը միանգամից գլխի ընկան, որ իրենց թագավորը ինչ-որ բան է ակնարկում և, որպեսզի ժամանակ շահեն, սուրհանդակներին պահեցին ամբողջ գիշեր: Լուսաբացին ասորացի սուրհանդակները հետ վերադարձան և վահանը տվեցին Արամ թագավորին: Նրանք չգիտեին, որ զենքի մեջ թաքցրած է շատ բարակ լավաշ: Այդ ժամանակներում ոչ ոք չէր լսել լավաշի մասին: Արամը վերցրեց վահանը, իսկ հետո հանկարծ հայտարարեց, որ սա ամենագեղեցիկը չէ: Նորից ուղղարկեցին սուրհանդակներին, և նրանք բերեցին նոր վահան: Բայց դա նույնպես դուր չեկավ Արամին: Եվ այդպես մինչև ժամկետի ավարտը, սուրհանդակները գնում էին և ամեն օր Արամին լավաշ էին բերում: 11-րդ օրը, Արամը և Նոսրոը դուրս եկան նետաձգարան:  Նոսորը վստահ էր, որ Արամը մնալով առանց հացի՝ վհատվել էր և ուժասպառ եղել, կորցրել աչքի սրությունը: Արամը հաղթեց մենամարտում և պատվով վերադարձավ իր երկիր: Հայկական լավաշը փրկեց նրան:

Продолжение рассказа

Они пожелали друг друга спокойной ночи и заснули. Наступило утро, они проснулись и увидели, что с Землёй нечего не случилось, все на месте и жизнь продолжается. Но с этого многое изменилось в их жизни. Они стали понимать, что надо ценить то что имеешь, потому что в один день могут все потерять.

 

Advertisements